ik dacht ook hetzelfde, ma had iets van "laat me maar niets zeggen hoor". 

ooit was dit een serieuze topic tot er bloeiende smoeltjes en koningen met zoete billen werden geintroduceert...

ja, maar ik geloof er geen moet van dat jij het zelf hebt geschreven. Dat rozentuintje ding heb ik wel eens eerder ergens gehoord. Volgens mij is het de bedoeling dat je je eigen schrijfseltjes hier post. Dit zijn sowieso 'gedichten' dus zouden ze zelfs al had je ze zelf geschreven, nog steeds niet hier thuis horen.

Het wordt niet gewaardeerd, omdat het geen moer waarde heeft.
En zoals Smea zei, dit WAS een serieus topic.. En er passen  nou simpelweg geen bloeiende smoeltjes en zoete billen in..





Mijn Mening

Smeagol is nu Gollum

Wanneer komt heer Vleermuis weer met een van zijn schrijfsels?

Ik denk dat er in bovenstaand stukje teveel personen genoemd worden die voor niet-Nederlanders helemaal niet bekend zijn. Daarom een reprise:





De democratische dictator

Van de week stond in de krant dat Turkmenistan een nieuw parlement heeft. Op zich is dat weinig bijzonders, was het niet dat de verkiezing van de parlementsleden op een tamelijk curieuze wijze is verlopen. De Turkmeense dictator, de heer Nijazov, die in de volksmond Turkmenbasi, ofwel Vader Aller Turkmenen heet, heeft zoals het een goed dictator betaamt, op één na alle politieke partijen verboden. Aangezien een beetje dictator behept is met een flinke dosis gezond sarcasme, heeft hij de enige overgebleven partij de naam 'Democratische Partij van Turkmenistan' gegeven. Nu is het zo dat akelige clubjes zoals de VN, de OVSE, de EU en wie al niet meer de onhebbelijke gewoonte hebben 'waarnemers' te sturen naar landen waar het democratisch beginsel, dat in de ogen van vele zich verlicht noemende oorlogsgeile despoten (denk aan George B. en Ariel S.) hét toonbeeld bij uitstek vormt van politieke beschavingszin, géén hoogtij viert. Eindeloos geneuzel en geweeklaag valt ten deel aan de politieke elite van het land dat zich niet houdt aan de regeltjes omtrent de grote peiler van de democratie: de Verkiezingen. Nijazov weet dit. Zijn Witrussische collega Loekasjenko kreeg onlangs nog een preek te verduren omdat uit de resultaten van een recent gehouden referendum bleek dat 98,2% van de Witrussische bevolking een groot voorstander was van zijn beleid, en graag zou zien dat hij nog een paar jaar president bleef. In plaats van de goede man te feliciteren met deze fantastische uitslag, waaruit duidelijk naar voren komt welk een groot en populair leider Loekasjenko is, konden de democratie-waakhonden hun ongetwijfeld op pure jaloezie gebaseerde frustraties niet anders uiten dan door te beweren dat fraude ten grondslag lag aan Loekasjenko's referendum!

Nijazov heeft zich bezonnen op de vraag hoe hij een dergelijke beschuldiging kon voorkomen, en meteen ook de bemoeienis van de kleinzielige democratie-fundamentalistische frustranten tot een minimum kon beperken.
De door hemzelf vastgestelde regelgeving inzake de benoeming van de parlementsleden dicteert dat er om de paar jaar verkiezingen dienen te worden gehouden om hierin uitsluitsel aan te brengen. Zoals van een goed dictator verwacht mag worden heeft Nijazov deze regel voorzien van een aantal subregels, waaronder het gegeven dat hij, en hij alleen, mag bepalen uit welke mensen er gekozen dient te worden. Dat voorkomt een hoop gedoe omdat op deze wijze met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan worden uitgesloten dat er zoiets decadent-democratisch ontstaat als een 'oppositie'.
Vanuit dit uitgangspunt is Nijazov eens gaan bekijken waar het eigenlijk goed voor is dat het hele volk door weer en wind (het kan flink stormen in Turkmenistan, zo schijnt het) naar de stembus moet. Er is maar één partij om op te kiezen, en op de lijst staan alleen mensen die zowel op principiële, als op veiligheidsgronden ieder voorstel van de parlementsvoorzitter (raad eens wie dat is?) zullen steunen. Pragmatisch denken resumeert vervolgens de conclusie dat het inhumaan is om onder deze staatkundige omstandigheden een heel volk naar de stembus te sturen. Wat kan er immers onderweg naar die stembus wel niet allemaal gebeuren!? Verkeersongelukken, want ook ezels kunnen plotseling uit een smalle zijstraat tevoorschijn stormen, verzwikte enkels, hoofdpijn, stress in verband met de gemiste werkuren...dat doe je als groot leider je volk niet aan. De oplossing is even briljant als eenvoudig: bij een aantal mensen in de hoofdstad Asjchabad is een groepje bezorgde agenten thuis op bezoek geweest en heeft hen dringend geadviseerd ter plekke hun stem uit te brengen. De rest van het land hoorde pas de volgende dag dat er überhaupt verkiezingen waren geweest. Dat was namelijk niet van tevoren bekend gemaakt.

Derhalve: er is gestemd, de OVSE-boys hebben niet kunnen klagen doordat ze niet wisten dat er verkiezingen waren (en misschien ook doordat de meeste van hen vorig jaar al het land waren uitgezet omdat ze, in de woorden van Turkmenbasi, selectief op zoek waren naar negatief materiaal over de gang van zaken in het land), en het parlement kan weer jaren vooruit. Iedereen tevreden. Nijazov zelf ook, hij heeft nu tijd over om te werken aan deel twee van het enige toegestane schoolboek, namelijk het schoolboek waarvan hijzelf de auteur is (het dogma dat de jeugd de toekomst heeft is onze wereldwijze vriend niet vreemd, dat blijkt wel weer). Deel één schreef hij al eerder, maar dat was aan herziening toe omdat het onvoldoende inging op de uitbreiding van de Europese Unie, waar Nijazov héél andere oorzaken en gevolgen van ziet dan pakweg een Balkenende.
De enige nog openstaande klacht omtrent de laatste verkiezingen is dat de opkomst vrij gering is. Maar ach, is dat niet gewoon een onontkoombaar hiaat dat de vrijwillige stembusgang met zich meebrengt? In ons eigen landje zijn een paar maanden terug bijvoorbeeld verkiezingen gehouden voor de invulling van de bestuursambten van de Hoogheemraadschappen. De opkomst was met 12% ook niet al te hoog te noemen, en klaagt daar iemand over? Welnee.
U vindt dit een kromme vergelijking? Neem dan de gedachte mee dat de handel en wandel van het parlement onder de Turkmenen ongeveer net zoveel bekendheid geniet als die van de Hoogheemraadschappen in Nederland.

Bezien vanuit de bovenbeschreven optiek is Nijazov eigenlijk niet alleen een pragmaticus, maar feitelijk ook een groot democraat, een lichtend voorbeeld en baken op de moeilijke, lange en hobbelige weg die leidt naar de perfecte staatsvorm, waarop Turkmenbasi Turkmenistan al veel verder heeft geleid dan Balkenende met Nederland ooit komen zal. En dat zal onze vriend de dictator in zijn schoolboek vast ook wel ongeveer zo hebben beschreven.
Wie er nog steeds aan twijfelt: in de Turkmeense grondwet is vastgelegd dat men bij een wandeling door een willekeurige Turkmeense stad tenminste één keer per drie minuten een standbeeld, schilderij of foto van de Grote Leider, afgebeeld in respectievelijk heldhaftige, vaderlijke en vriendelijke poses dient tegen te komen. Zie dat maar als een probaat middel om de laatste critici van Turkmenbasi over de streep te trekken: Nijazov is niet voor niks de Vader Aller Turkmenen, hij verdient gewoon niks minder.

RdH, 211204

Hey Freymusu, ik ben echt onder de indruk van je artikel. Het is echt een mondvol.
Ik heb al een beeld van wat je nu bedoelt. Ik zal rekening hiermee houden.
Ik zal je niet meer teleurstellen, I promise you that!

@Freymusu

Je schrijft goed, is er meer???
Misschien iets over Joran van der sloot of zoiets.